Ὁ Τρομάρας ἦτον έξυπνο καὶ ἄξιο παιδί, ἀλλὰ ἦτον κατὰ δυστυχία πολὺ ἰσχνὸ καὶ ἀδύνατο. Καὶ τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα εἶχε ἕνα μεγάλο ἐλάττωμα. Ἐτρόμαζε καὶ ἀπὸ τὸ πλέον ἀσήμαντο πράγμα…
Μερικὰ ἄτακτα παιδιά, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δὲν πηγαίνουν εἰς τὸ σχολεῖο, κρυμμένα ὀπίσω ἀπὸ ἕνα τοῖχο μίαν ἑσπέρα, τὸν ἐξίπασαν ἔξαφνα τόσο δυνατὰ ποὺ τοῦ ἐσυντάραξαν μιὰ διὰ πάντα τὰ νεῦρα του καὶ τὸν ἔκαμαν ἀπὸ τότε δυστυχὴ καὶ ἀξιολύπητο…
Την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026, το σχολείο μας βρέθηκε στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας, όπου οι μαθητές όλων των τάξεων παρακολούθησαν την εξαιρετική παράσταση «Τρομάρας», βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού, σε παραγωγή της Παιδικής Σκηνής του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας.
Η εκπαιδευτική αυτή επίσκεψη δεν ήταν μόνο μια ακόμη ευκαιρία για επαφή των μαθητών μας με το παιδικό θέατρο και την ιδιαίτερη, στη συγκεκριμένη παράσταση, γλώσσα του Βιζυηνού (τη λόγια γλώσσα του 19ου αιώνα), αλλά εντάσσεται και στις δράσεις ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης που υλοποιεί το σχολείο μας τη φετινή σχολική χρονιά σε θέματα για την πρόληψη της ενδοσχολικής βίας, σε θέματα που αφορούν στον σεβασμό και την αποδοχή του άλλου, σύμφωνα με τη σχετική εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας.
Το έργο του Βιζυηνού, με ήρωα τον Τρομάρα, ένα παιδί που όλοι το πειράζουν και το κοροϊδεύουν, επειδή φοβάται εύκολα και δείχνει αδύναμο, που όλοι το πληγώνουν χωρίς να προσπαθούν να κατανοήσουν τα συναισθήματά του, πρόσφερε στους μαθητές μας πολύτιμα ερεθίσματα που συνδέονται άμεσα με τις δράσεις ευαισθητοποίησης του σχολείου μας κατά του σχολικού εκφοβισμού και της αποδοχής της διαφορετικότητας.
Οι μαθητές μας, μπαίνοντας στη θέση του Τρομάρα που περιθωριοποιείται, μέσα από το έργο αυτό βίωσαν τη σημασία της αποδοχής και της στήριξης προς τον άλλον και κατανόησαν ότι οι συγκρούσεις ξεπερνιούνται με την εξυπνάδα και την πίστη στον εαυτό μας και όχι με τη βία.
Ακόμα, ο Τρομάρας που, παρά τους φόβους του, καταφέρνει τελικά να νικήσει με το μυαλό και την καλή του καρδιά, τους έδειξε πως ο φόβος δεν είναι αδυναμία, αλλά μέρος της ανθρώπινης φύσης, δίνοντάς τους, ταυτόχρονα, και ένα σπουδαίο μάθημα για το θάρρος και την αυτοπεποίθηση.
Μετά το τέλος της παράστασης και με την επιστροφή μας στο σχολείο, η συζήτηση που ακολούθησε στις τάξεις έδωσε τη δυνατότητα στα παιδιά να αναφέρουν τις εντυπώσεις τους και να συνδέσουν την ιστορία του ήρωα με καταστάσεις της καθημερινής τους ζωής στον χώρο του σχολείου. Συζητήσαμε για τον φόβο και την περιθωριοποίηση που ένιωθε ο ήρωας, για το πώς μπορούμε να στηρίζουμε τον συμμαθητή μας που μπορεί να νιώθει φόβο ή μη αποδοχή. Μιλήσαμε για το πώς μπορούμε να λύνουμε τις διαφορές μας ειρηνικά και τονίσαμε ότι η επιθετικότητα δεν αποτελεί λύση στις συγκρούσεις. Σταθήκαμε ιδιαίτερα στο ότι η πίστη στον εαυτό μας μπορεί να μας προστατεύσει από φαινόμενα εκφοβισμού.
Η σύνδεση, έτσι, της παρακολούθησης της παράστασης με τις δράσεις μας για την πρόληψη της ενδοσχολικής βίας ήταν ιδιαίτερα ουσιαστική, καθώς το έργο αυτό, ένα από τα πιο διδακτικά και διαχρονικά έργα της λογοτεχνίας μας, αποτέλεσε ένα εξαιρετικό «εργαλείο» για την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και του σεβασμού στη διαφορετικότητα αλλά και για την ενίσχυση της αίσθησης ασφάλειας, εμπιστοσύνης και συμπερίληψης στο σχολείο μας.
«Δεν είναι η δύναμις που κάμνει τον άνθρωπον ανδρείον, είναι η απόφασις της καρδίας του.»
«Κάλλιο με το μυαλό παρά με το σπαθί.»
«Και έτσι ο Τρομάρας, που φοβόταν και τη σκιά του, έγινε ο ήρωας που όλοι δόξαζαν, γιατί έμαθε πως ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο ίδιος μας ο φόβος.»
