Ιστορίες πολλών ανθρώπων, η Ιστορία μας. Μάχες στα βουνά και στις θάλασσες, μάχες και στα λόγια, στα κείμενα όσων έζησαν την Επανάσταση ή ασχολήθηκαν με αυτήν. Μια μάχη και στη σημερινή πλατεία, μπροστά από το άγαλμα του Κολοκοτρώνη. Εκεί όπου οι κουβέντες για το 1821 ενός γέρου άστεγου παλεύουν με τη λήθη και τα εθνικά στερεότυπα, τις ερμηνείες της Ιστορίας, τις σιωπές της. Εκεί όπου οι μάχες, μέσα από τούτες τις αφηγήσεις, ζωντανεύουν μπροστά στα έκπληκτα μάτια ενός νεαρού κοριτσιού… (Από την παρουσίαση του graphic novel)
Φέτος, στη Στ’ τάξη προσπαθήσαμε, με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου, η Ιστορία να γίνει προσωπικό βίωμα, προσωπική σχέση με τον τόπο, με τους άλλους ανθρώπους και το σκίτσο να αποτελέσει το ενδιάμεσο μέσο και το κίνητρο, ώστε τα παιδιά να βρουν μέσα τους την υπομονή, την επιμονή και τη διάθεση να εμπλακούν στην μελέτη και την έρευνα.
Η «ένατη τέχνη», η τέχνη του σκίτσου σε κόμικς, είναι αυτό το είδος κειμένου που μπορεί να φέρει κοντά τα παιδιά στα ιστορικά γεγονότα. Η «μάχη της πλατείας», το graphic novel του σκιτσογράφου Soloup, κατά κόσμον Αντώνη Νικολόπουλου, που γράφτηκε σε συνεργασία με τρεις νέες ερευνήτριες του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου τις Νατάσα Καστρίτη, Ρεγγίνα Κατσιμάρδου και Παναγιώτα Παναρίτη για τα 200 χρόνια της Επανάστασης του 1821, παρουσιάζει πέρα από τα ιστορικά γεγονότα και τα γνωστά ιστορικά πρόσωπα και την οπτική άλλων, άγνωστων αγωνιστών, Οθωμανών, γυναικών και, ταυτόχρονα, συνδέει το παρελθόν, με το παρόν και το μέλλον μέσα στον ίδιο ιστορικό χώρο. Αντιμετωπίζει, μέσα στα ανθρώπινα μέτρα, τα λάθη και τα σωστά των πρωταγωνιστών της εποχής σαν να ζούσαν σήμερα, σαν να μιλάμε για τα λάθη και τα σωστά των σημερινών ανθρώπων, δοσμένα πάντα σε μια διασκευή για να προσαρμοστεί στην ηλικία των παιδιών του Δημοτικού Σχολείου.
Βρεθήκαμε, λοιπόν, στην πλατεία Κολοκοτρώνη, στον ίδιο αυτό τόπο, να τον περπατήσουμε και να τον αισθανθούμε. Γνωρίσαμε τον ίδιο τον σκιτσογράφο και μας μίλησε και για τη δική του δυσκολία σαν μαθητής να καταλάβει την Ιστορία και πώς την ξαναβρήκε μέσα από την δουλειά του. Ξεναγηθήκαμε από την κα Παναρίτη μέσα στον χώρο εργασίας της, το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, και μοιράστηκε μαζί μας την ιδέα του graphic novel.
Κατά τη διάρκεια των προβών μας, προσπαθήσαμε να βιώσουμε το συναίσθημα κάθε σκηνής μέσα από την κίνηση, τον λόγο, τη μουσική και να την αισθανθούμε με όλο μας το σώμα, τόσο ο καθένας με τον εαυτό του, όσο και όλοι μαζί σαν ομάδα. Ομάδα … πόσο εύκολη λέξη να τη λες και πόσο δύσκολη είναι να την υποστηρίξεις στην πράξη, όταν χρειάζεται να ακούς τους άλλους, να τους περιμένεις, να τους συναισθάνεσαι, να τους υποστηρίζεις… και αυτοί το ίδιο να κάνουν με εσένα. Για ποιο λόγο; Για έναν κοινό σκοπό.
Και κάπως έτσι, διευρύναμε την ομάδα μας και προσκαλέσαμε τον κ. Χρήστο Ζερίτη, έναν άνθρωπο του πολιτισμού και της τέχνης του τόπου μας, που στηρίζει χρόνια τώρα ομαδικούς αγώνες και κοινά οράματα στον αθλητισμό, στο θέατρο, στη λαογραφία, στο περιβάλλον και σε τόσα άλλα πεδία, λάτρης της Ιστορίας, έναν άνθρωπο με βαθιά αγάπη και σεβασμό στις προσωπικότητες των παιδιών. Τον ευχαριστούμε που ενσάρκωσε τον Κάρπο Παπαδόπουλο και ζωντάνεψε μπροστά στα μάτια μας αυτόν τον αγωνιστή και συνομίλησε με αγάπη και έγνοια για τα σημερινά παιδιά.
Η «μάχη της πλατείας», που παρουσιάστηκε σε μαθητές και γονείς του σχολείου μας το πρωινό της Τρίτης 24 Μαρτίου 2026, μας δίδαξε ότι, σε κάθε χώρο επαγγελματικό, κοινωνικό, πολιτικό, σε κάθε στιγμή, ο καθένας μας δίνει μάχες με τον εαυτό του, αλλά και μαζί με τους άλλους μάχες για κοινά, δίκαια οράματα και διεκδικήσεις.
Ευχαριστούμε και το Κέντρο Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ που μας φιλοξένησε μετά τη γιορτή και παρακολουθήσαμε τα back stage της συγγραφής του βιβλίου, αλλά και της δικής μας διαδρομής, και που μας δάνεισε τα σκίτσα του Soloup για το Μεσολόγγι από παλαιότερη έκθεση για να τα χρησιμοποιήσουμε στη γιορτή μας.
