Στις 9 Φεβρουαρίου, ημέρα θανάτου του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού, κάθε χρόνο η ελληνική γλώσσα γιορτάζει. Γιορτάζει τον τεράστιο προφορικό και γραπτό πλούτο της και τη συνέχειά της στα βάθη των αιώνων που την κάνουν τον συνδετικό κρίκο των Ελλήνων. Γιορτάζει με τη διαρκή και πλήρη εξέλιξή της και την εννοιολογική έκφραση λεπτών εννοιών της φιλοσοφίας, της επιστήμης και της πολιτικής. Γιορτάζει με την απόλυτη συντακτική ευελιξία της, με την έκφραση βαθυστόχαστων εννοιών της φιλοσοφίας μέσω της αρχαίας δραματουργίας, της πεζογραφίας, της λογοτεχνίας και της ποίησης. Γιορτάζει τη μουσικότητα και τον ρυθμό της μέσα από τις διαλέκτους και τα ιδιώματά της. Στοιχεία που την κάνουν μία από τις αρχαιότερες ζωντανές γλώσσες του κόσμου.
Γιορτάσαμε κι εμείς στην τάξη…
Η δασκάλα μας διάβασε αγγλικές λέξεις… Στην αρχή λέγαμε πως δε θα καταλάβουμε τίποτα! Είμαστε μικροί και δεν έχουμε μάθει ακόμα αγγλικά! Με μεγάλη μας έκπληξη καταλάβαμε ότι τελικά ήταν όλες οι λέξεις ελληνικές!
“Τόσο σημαντική είναι η ελληνική γλώσσα, κυρία, που όλοι χρησιμοποιούν τις δικές μας λέξεις για να πουν αυτά που θέλουν;” Μας άρεσε αυτό και βρήκαμε κι εμείς λέξεις που έχουν ένα πιο βαθύ νόημα, λέξεις που αγαπάμε, λέξεις που γνωρίζαμε, καινούριες που μάθαμε. Τις καταγράψαμε και γεμίσαμε το ταμπλό μας.
Επόμενο βήμα να φτιάξουμε μ’ αυτές δικές μας ιστορίες….
Συνεχίζεται…
