Το μάθαμε φέτος στην Ιστορία της Στ’: Στον όρμο του Ναβαρίνου έγινε η αποφασιστική ναυμαχία, Οκτώβριος 1827 ήταν, που οδήγησε στο τέλος της Επανάστασης και στην Ανεξαρτησία της Ελλάδας. Την Παρασκευή 24 Μάη 2024 ήρθε η ώρα για μια εκδρομή στην Πύλο και το κάστρο της! Μαζί μας τα παιδιά της Ε’, για να «προετοιμάζονται» για του χρόνου…
Χτισμένο από τους Οθωμανούς για να προστατεύει τη νότια είσοδο του κόλπου του Ναβαρίνου και να ελέγχει τους εμπορικούς δρόμους από την Ανατολή στη Δύση και αντίστροφα, έπεσε στα χέρια των Βενετών, κατελήφθη απ’ τους αδελφούς Ορλώφ, απελευθερώθηκε από τους Έλληνες το 1821, παραδόθηκε στον Ιμπραήμ πριν μετατραπεί τελικά σε φυλακές βαρρυποινιτών, μετά το 1830.
Το όνομά του; Νιόκαστρο ή Νέο Ναβαρίνο, σε αντιπαραβολή με το Παλαιό Ναβαρίνο. Επιβλητικό, με παχιά τείχη για να αντέχουν τους κανονιοβολισμούς, σε μια εποχή όπου για την διεξαγωγή του πολέμου χρησιμοποιούσαν πυροβόλα όπλα, χαμηλά, για να αποφεύγεται ο στόχος των βλημάτων, με κλίση, για πιο ήπια κρούση και ενισχυμένα με δύο ισχυρούς προμαχώνες προς τη θάλασσα. Όπου κι αν γυρίσαμε τα μάτια μας, μέσα στον περίβολο, βρίσκαμε ερείπια κατοικιών και δημόσιων κτηρίων, κρήνες και δεξαμενές, σημάδια προγενέστερης ακμής, κανόνια και βλήματα τεκμήρια ανελέητων μαχών και πολιορκιών του παρελθόντος. Στα δυτικά δεσπόζει ο ορθόδοξος ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, πλήρως αναστηλωμένος, με σημάδια από την παλαιότερη χρήση του ως καθολική εκκλησία και τζαμί. Κι απέναντι, στην εμπασιά του όρμου, στέκει σαν αγκυροβολημένο πέτρινο καράβι, η νήσος Σφακτηρία, ακλόνητος μάρτυρας της ιστορικότητας του τόπου.
Ένα εντυπωσιακό τείχος, η Μεγάλη Βέργα, στο Νότο ενώνει τους προμαχώνες της θάλασσας με το ψηλότερο και πιο ευάλωτο σημείο του κάστρου, την ακρόπολη, με πέντε εξάγωνους προμαχώνες, κάποτε με σχεδόν εξήντα κανόνια στις επάλξεις! Ανεβαίνοντας δεν μπορούσαμε να μην προσέξουμε τις θεόρατες ξύλινες πύλες και τις πολεμίστρες, ούτε παραβλέψαμε την άνυδρη τάφρο εξωτερικά των ενισχυμένων τειχών. Για λίγο μεταφερθήκαμε νοερά στο παρελθόν και θαυμάσαμε τη σοφία της κατασκευής και τη στρατηγική του θέση.
Μία επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο, που στεγάζεται στο κτίριο Μαιζόν, επιβαλλόταν. Συλλογές κεραμικών, γλυπτών, πλήθος αρχαιολογικά ευρήματα από θολωτούς τάφους, κτερίσματα, αγγεία και χάλκινα σκεύη…όλα μας καλούσαν να ανακαλύψουμε την ιστορία της περιοχής από τους ρωμαϊκούς χρόνους ως την παλαιολιθική εποχή. Αυτό όμως που πραγματικά μας ενθουσίασε ήταν η επίσκεψη στο Μουσείο Ενάλιων Αρχαιοτήτων, με ευρήματα από ναυάγια και σκοπό την ανάδειξη του κόσμου της ενάλιας ανασκαφής.
Μία τελευταία επίσκεψη στο πατρικό σπίτι – μουσείο του θρύλου, του ήρωα Ολυμπιονίκη (Ολυμπιάδες 1908, 1912) Κωστή Τσικλητήρα, που έφυγε νωρίς, και οι απαραίτητες φωτογραφίες γύρω από τον ανδριάντα του. Κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν οι αρχαίοι Έλληνες αθλητές που έπαιρναν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες! Δεν παραλείψαμε, στην αναπαλαιωμένη Οικία Τσικλητήρα, να θαυμάσουμε τα μοναδικά εκθέματα της συλλογής Ρενέ Πυώ, όπως λιθογραφίες, χαρακτικά, πορσελάνες, μεταλλικά αντικείμενα και έργα τέχνης που αφορούν πρόσωπα και καταστάσεις της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και να εντυπωσιαστούμε με το ψηφιακό έκθεμα που ζωντανεύει τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου.
Πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής, ξεκούραση και βόλτα στην όμορφη πλατεία της Πύλου. Φαγητό, παγωτό και παιχνίδι συμπλήρωσαν μία τέλεια μέρα!
