Επίσκεψη στο Ανδρομονάστηρο, τη Μονή-φρούριο της Μεσσηνίας από τους μαθητές της Ε΄& Στ΄ τάξης στις 10/5/2023
Καλά κρυμμένο στην απομονωμένη και κατάφυτη ρεματιά, το βυζαντινό μοναστήρι-φρούριο απέχει λίγα χιλιόμετρα από τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μεσσήνης. Αφιερωμένη η μονή στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος αποτελεί, μετά τις εργασίες αποκατάστασής του, έναν αληθινό θησαυρό για τον θρησκευτικό τουρισμό στον τόπο μας.
Η παράδοση συνδέει την ιστορία του και την ονομασία του με τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο -τέλη 12ου-αρχές 13ου αι. οπότε και ιδρύθηκε- που καταγόταν από την Ανδρούσα αλλά προφανώς ήταν ανδρικό μοναστήρι και μάλλον από κει πήρε και το όνομά του. Ανδρομονάστηρο, για να ξεχωρίζει και από την κοντινή μονή της Σαμαρίνας που ήταν γυναικεία!
Να μια καλή ευκαιρία να το επισκεφτούμε!
Μάθαμε για τη δυναστεία των Παλαιολόγων στην Ιστορία μας και μάς κίνησε την περιέργεια που υπήρχε ένα τέτοιο μνημείο στον τόπο μας και μάλιστα τόσο κοντά μας. Φτάνοντας εντυπωσιαστήκαμε από την οχύρωσή του. Σαν φρούριο, σαν κάστρο απόρθητο έστεκε, δίνοντας προστασία από τους εχθρούς- κι αμέσως καταλάβαμε ότι θα ήταν πολλοί, ιδιαίτερα όταν είδαμε τον ψηλό πύργο με τις επάλξεις. Μπήκαμε κι εμείς από την παλιά πύλη που στέκει ακόμα ερειπωμένη και συναντήσαμε τους ξεναγούς μας.
Η Γλυκερία και ο κος Γιάννης, οι πιο ευγενικοί, υπομονετικοί και γελαστοί ξεναγοί, μάς συντρόφευσαν στο νοερό ταξίδι μας στο παρελθόν. Μας πήγαν παντού!
Με την προτροπή τους ανακαλύψαμε ένα πλήθος κτισμάτων στον εσωτερικό χώρο με αυθεντικά διατηρημένη τη μορφή της μοναστηριακής αρχιτεκτονικής. Θαυμάσαμε τη θέα από το Ηγουμενείο, μπήκαμε στην τράπεζα και φανταστήκαμε τον καλόγερο να μας σερβίρει φαγητό. Φουρνίσαμε κι εμείς ψωμί αλλά δεν μπήκαμε στα κελιά των μοναχών μην τους ανησυχήσουμε στην προσευχή τους. Στους στάβλους είδαμε τα άλογα να μασουλάνε ήσυχα στο παχνί τους και στον ψηλό πύργο πολεμήσαμε με τη φαντασία μας τους αναρίθμητους εχθρούς, ρίχνοντάς τους καυτό νερό από τη «ζεματίστρα». Ανεβήκαμε και κατεβήκαμε τα σκαλοπάτια του πύργου, μπήκαμε ως και τα απομονωτήρια, ξαπλώσαμε στο φρεσκοκομμένο χορτάρι, δροσιστήκαμε νερό στην πηγή του, ξεκουραστήκαμε στον ίσκιο της μεγάλης μουριάς αναπνέοντας την άνοιξη. Τρέξαμε και φωνάξαμε, αναστατώσαμε όλα τα ζωύφια της φύσης. Χαίρονταν κι εκείνα μαζί μας.
Δεν παραλείψαμε το καθολικό, με όσες τοιχογραφίες διασώθηκαν, ώσπου το κάναμε δικό μας! Το εξερευνήσαμε, χωθήκαμε σε κάθε κρυφή γωνιά του, νιώσαμε το ύψος του, κάτσαμε στα δάπεδα τα ψηφιδωτά του και στα πεζούλια του, προσφέραμε θυσία και προσευχή τα κεράκια μας, κατεβήκαμε στη δεξαμενή κάτω από τα πόδια μας στο δάπεδο, απ’ όπου τροφοδοτούνταν με νερό για αιώνες η Ανδρούσα.
Φεύγοντας περπατήσαμε σ’ ένα πολύχρωμο λιβάδι, μαζέψαμε λίγα λουλούδια του αγρού, ανάμνηση της ανοιξιάτικης μέρας, αποχαιρετήσαμε τους ψηλούς τοίχους που θα βυθίζονταν πάλι στη σιωπή τους, ως τους επόμενους επισκέπτες του.
Από μακριά νομίσαμε ότι είδαμε μια μορφή με πορφυρό χιτώνα να ανεμίζει. Μας έγνεφε σαν να μας χαιρετούσε!
-Έχε γεια, κυρ Ανδρόνικε! Σ’ ευχαριστούμε για τη φιλοξενία!
Θα ξανάρθουμε…
Οι πληροφορίες για το μνημείο από https://www.efames.gr/andromonastiro_gr.html
